തേഞ്ഞുപോകാത്ത ചെരിപ്പുകൾ | ആവർത്തനപുസ്തകം, യോശുവ 9, കാൽച്ചുവട്ടിലെ അത്ഭുതം

നാല്പതു വർഷത്തെ മരുഭൂമി യാത്രയിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ജീർണ്ണിച്ചില്ല, ചെരിപ്പുകൾ തേഞ്ഞുപോയില്ല, കാലുകൾ വീങ്ങിയില്ല എന്ന തുടർച്ചയായ കാൽച്ചുവട്ടിലെ അത്ഭുതത്തെ ആവർത്തനപുസ്തകവും നെഹെമ്യാവും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദ അത്ഭുതത്തെ ഇസ്രായേൽ സാധാരണമായി കണ്ടതുകൊണ്ട്, യോശുവ 9-ൽ തേഞ്ഞുപോയ ചെരിപ്പുകളുമായി വന്ന ഗിബെയോന്യരുടെ കൺമുമ്പിലെ തെളിവുകളിൽ അവർ വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയും യഹോവയോട് ആലോചന ചോദിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. # തേഞ്ഞുപോകാത്ത ചെരിപ്പുകൾ ഇസ്രായേൽ മരുഭൂമിയിൽ ചെലവഴിച്ച നാല്പതു വർഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ചിന്തകൾ സ്വാഭാവികമായും ആകാശത്തേക്കാണ് ഉയരുന്നത്. കാടപ്പക്ഷികളാൽ ആകാശം മൂടിയത് നാം ഓർക്കുന്നു. മഞ്ഞുപോലെ പ്രഭാതത്തിൽ നിലത്തു വീണ മന്നയെ നാം ഓർക്കുന്നു. പകൽസമയത്ത് മരുഭൂമിയിലെ കൊടുംവെയിലിൽനിന്ന് ഒരു ജനതയെ തണൽ നൽകി കാത്ത മേഘസ്തംഭത്തെയും, രാത്രിയിൽ പ്രകാശിച്ചു നിന്ന അഗ്നിസ്തംഭത്തെയും നാം ഓർക്കുന്നു. രെഫീദീമിൽ പാറ പിളർന്ന് വരണ്ട നിലത്ത് വെള്ളം ഒഴുകിനടന്നത് നാം ഓർക്കുന്നു. അവയൊക്കെയും മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളെ വിസ്മയിപ്പിച്ച അത്ഭുതങ്ങളായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തുനിന്നോ ഭൂമിയിൽനിന്നോ വെളിപ്പെട്ട ദൈവിക ഇടപെടലുകൾ. എന്നാൽ മരുഭൂമി യാത്രയുടെ അവസാനത്തോടടുക്കുമ്പോൾ മോശെ ഇസ്രായേലിനെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് തിരിക്കുന്നു. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കാനല്ല മോശെ അവരോട് പറയുന്നത്. അവരുടെ കാൽച്ചുവട്ടിലേക്ക് നോക്കാനാണ്. ആവർത്തനപുസ്തകം 8:4-ൽ മോശെ ഇസ്രായേൽ സഭയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: > "ഈ നാല്പതു സംവത്സരവും നിന്റെ മേലങ്കി ജീർണ്ണിച്ചുപോയില്ല; നിന്റെ കാൽ വീങ്ങിയതുമില്ല." പിന്നീട് ആവർത്തനപുസ്തകം 29:5-ൽ ദൈവം മോശെയിലൂടെ കൂടുതൽ വ്യക്തതയോടെ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: > "ഞാൻ നാല്പതു സംവത്സരം നിങ്ങളെ മരുഭൂമിയിൽ നടത്തി; നിങ്ങളുടെ മേലങ്കി ജീർണ്ണിച്ചുപോയില്ല; നിന്റെ കാലിലെ ചെരിപ്പു തേഞ്ഞുപോയില്ല." നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു ശേഷം, പ്രവാസത്തിൽനിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ ഇസ്രായേൽ ജനം ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരുമിച്ചുകൂടിയപ്പോൾ, എസ്രായും ലേവ്യരും ആ പഴയ അത്ഭുതം വീണ്ടും ഏറ്റുപറഞ്ഞു: > "നാല്പതു സംവത്സരം നീ അവരെ മരുഭൂമിയിൽ പോറ്റി; അവർക്കു ഒന്നിന്നും മുട്ടുണ്ടായില്ല; അവരുടെ വസ്ത്രം ജീർണ്ണിച്ചില്ല; അവരുടെ കാൽ വീങ്ങിയതുമില്ല." (നെഹെമ്യാവു 9:21) മൂന്നു പ്രാവശ്യം തിരുവെഴുത്ത് ഈ അസാധാരണമായ കാര്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് മരുഭൂമി യാത്രയിലെ വെറുമൊരു സ്വാഭാവിക കാര്യമല്ലായിരുന്നു. ഇത് തുടർച്ചയായ, ശാന്തമായ ഒരു ദൈവീക അത്ഭുതമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ആരും സാധാരണയായി പ്രസംഗിക്കാത്ത ഒന്നാണ് ഈ ചെരിപ്പിന്റെ അത്ഭുതം. ## മരുഭൂമിയിലെ കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യം മോശെ എന്തിനാണ് അവരുടെ ചെരിപ്പുകളെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകം എടുത്തുപറഞ്ഞത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, ഈജിപ്തിനും കനാന്യദേശത്തിനും ഇടയിലുള്ള മരുഭൂമി തുകലിനോടും തുണിയോടും എന്തുചെയ്യുന്നുവെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. സീനായി ഉപദ്വീപിലെയും അരാബയിലെയും മരുഭൂമി മൃദുവായ മണൽക്കുന്നുകളല്ല. അവ കൂർത്ത ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകളും, മൂർച്ചയുള്ള തീക്കല്ലുകളും, മുള്ളുള്ള കരുവേലച്ചെടികളും, കൊടും ചൂടും നിറഞ്ഞ പാറക്കെട്ടുകളാണ്. വേനൽക്കാലത്ത് അവിടത്തെ നിലത്തെ ചൂട് 120 ഡിഗ്രി ഫാരൻഹീറ്റിലും അധികമാകും. പുരാതന കാലത്തെ ചെരിപ്പുകൾ ആടിന്റെയോ കാളയുടെയോ തുകൽ പാകപ്പെടുത്തി, തുകൽവാറുകളാൽ ബന്ധിച്ചാണ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. അത്തരം കഠിനമായ വഴികളിൽ ഒരു യാത്രികന്റെ ചെരിപ്പുകൾ ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തേഞ്ഞുതീരും. തുന്നലുകൾ പൊട്ടിപ്പോകും. തീപ്പാറകളുടെ ചൂടിൽ തുകൽ വരണ്ടുപൊട്ടും. കൂടാതെ, മരുഭൂമിയിലെ പാറകളിൽ നഗ്നപാദരായി നടക്കുക എന്നത് വെറുമൊരു അസ്വസ്ഥത മാത്രമല്ല, ജീവനുതന്നെ അപകടമായിരുന്നു. മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകൾ, തേളുകൾ, അണലികൾ, രോഗാണുക്കൾ എന്നിവ മണ്ണിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ചെരിപ്പുകൾ ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിൽ, പത്തുലക്ഷത്തിലധികം വരുന്ന ഒരു ജനത ആദ്യത്തെ വർഷം തന്നെ വഴിയിൽ തളർന്നു വീഴുമായിരുന്നു. ഇനി മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കുക. അവരുടെ കാലുകൾ വീങ്ങിയില്ല എന്ന് മോശെ പറയുന്നു. *ബാസേക്ക്* (bāṣēq) എന്ന എബ്രായ പദം മാവു പുളിപ്പിച്ചു വീർക്കുന്നതുപോലെ അല്ലെങ്കിൽ നീരുവന്നു വീർക്കുന്നതിനെയാണ് കുറിക്കുന്നത്. കഠിനമായ ചൂടിൽ ദീർഘദൂരം നടന്നിട്ടുള്ള ഏതൊരാൾക്കും അറിയാം കാൽക്കുഴകൾ വീങ്ങുന്നതും കുമിളകൾ പൊട്ടുന്നതും എത്ര വേദന നിറഞ്ഞതാണെന്ന്. എന്നാൽ നാല്പതു വർഷക്കാലം, ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾ താണ്ടി, മൂർച്ചയുള്ള പാറകളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ചവിട്ടിനടന്നിട്ടും ആ തുകൽ തേഞ്ഞുപോയില്ല. തുന്നലുകൾ വിട്ടുപോയില്ല. ഉള്ളംകാലിലെ തുകൽ പൊട്ടിയില്ല. ആകാശത്തുനിന്ന് പട്ടിണിമാറ്റിയ ദൈവം മാത്രം ആയിരുന്നില്ല അവിടുന്ന്. കാൽച്ചുവട്ടിലെ ജീർണ്ണതയിൽനിന്നും അവരെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ദൈവമായിരുന്നു. ## ജീർണ്ണിക്കാത്ത അത്ഭുതം അത്ഭുതങ്ങൾ എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് എന്തെങ്കിലും പുതിയതായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതോ, പ്രകൃതിനിയമങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് തകിടംമറിക്കുന്നതോ ആയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് എന്ന് നാം പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. അഞ്ചപ്പം ആയിരങ്ങൾക്ക് വിളമ്പിയതും, ചെങ്കടൽ രണ്ടായി പിളർന്നതും, ആകാശത്തുനിന്ന് തീയിറങ്ങിയതും നാം വലിയ അത്ഭുതങ്ങളായി ആഘോഷിക്കുന്നു. അവയൊക്കെയും പെട്ടെന്നുള്ള ഇടപെടലുകളാണ്. എന്നാൽ തിരുവെഴുത്തുകൾ മറ്റൊരു തരം അത്ഭുതത്തെക്കൂടി നമുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്നുണ്ട്: **ജീർണ്ണതയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന അത്ഭുതം.** ഹോരേബിലെ കത്തുന്ന മുൾപ്പടർപ്പ് ഓർക്കുക (പുറപ്പാട് 3:2). മുൾപ്പടർപ്പിൽ തീപിടിച്ചു എന്നതാണ് അവിടെ അത്ഭുതം എന്നതിനേക്കാൾ, അത് കത്തിയിട്ടും വെന്തുപോയില്ല എന്നതാണ് അത്ഭുതം. സാരെഫാത്തിലെ വിധവയെ ഓർക്കുക (1 രാജാക്കന്മാർ 17:16). അവളുടെ കലവറയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ധാന്യശേഖരം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എന്നല്ല വേദപുസ്തകം പറയുന്നത്; അവളുടെ ഭരണിയിലെ മാവു തീർന്നുപോയില്ല, കുപ്പിയിലെ എണ്ണ കുറഞ്ഞുപോയില്ല. നെബൂഖദ്നേസരിന്റെ തീച്ചൂളയിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്ന ശദ്രക്കിനെയും മേശക്കിനെയും അബേദ്നെഗോയെയും ഓർക്കുക (ദാനീയേൽ 3:27). അവരുടെ തലയിലെ ഒരു രോമം പോലും കരിഞ്ഞിരുന്നില്ല, വസ്ത്രങ്ങൾക്ക് കേടുവന്നില്ല, തീയുടെ മണം പോലും അവരിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പാപം ബാധിച്ച ഈ ലോകത്തിലെ ഭൗതിക നിയമം അനുസരിച്ച് സകലതും ക്രമേണ തേഞ്ഞുതീരുന്നു, ജീർണ്ണിക്കുന്നു, തുരുമ്പിക്കുന്നു. ഘർഷണം വസ്തുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നു. നാല്പതു വർഷം ചെരിപ്പുകൾ തേഞ്ഞുപോകാതെ കാത്തപ്പോൾ, ദൈവം ആ ജീർണ്ണതയുടെ നിയമത്തെ നിശ്ശബ്ദമായി തടഞ്ഞുനിർത്തുകയായിരുന്നു. ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും പുതിയൊരു ജോടി ചെരിപ്പ് പുതുതായി സൃഷ്ടിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ, അവർ ധരിച്ചിരുന്ന പഴയ ചെരിപ്പുകളിൽ മരുഭൂമിയുടെ ഘർഷണത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ദൈവീക ജീവനെ അവിടുന്ന് നിലനിർത്തുകയായിരുന്നു. അതൊരു ദൈനംദിന അത്ഭുതമായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ഒരു ഇസ്രായേല്യൻ തന്റെ ചെരിപ്പിന്റെ വാറു മുറുക്കുമ്പോൾ, അവൻ ജീവിക്കുന്നത് അദൃശ്യമായ ഒരു ദൈവീക അത്ഭുതത്തിന്റെ മുകളിലായിരുന്നു. അവിടെയാണ് അവരുടെ ആത്മീയ പരാജയം ആരംഭിച്ചത്. ## അത്ഭുതം സാധാരണമായി തോന്നുമ്പോൾ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വളരെ ഗൗരവമേറിയ ഒരു സത്യമുണ്ട്: ഒരു അത്ഭുതം ഏറെക്കാലം തുടർച്ചയായി അനുഭവിച്ചാൽ, മനുഷ്യൻ അതിനെ ഒരു അത്ഭുതമായി കാണാതാകുന്നു. അതൊരു സാധാരണ സ്വാഭാവിക കാര്യമായി അവൻ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ആദ്യമായി മന്ന പെയ്തപ്പോൾ ഇസ്രായേല്യർ അതിശയത്തോടെ നോക്കി ചോദിച്ചു: "ഇതെന്ത്?" (*മാൻ ഹൂ*). എന്നാൽ ഏതാനും വർഷങ്ങൾ അത് ദിവസവും പെറുക്കിയെടുത്തപ്പോൾ അവരുടെ ഭാഷ മാറി. സംഖ്യാപുസ്തകം 21:5-ൽ അവർ പിറുപിറുക്കുന്നു: "ഈ സാരമില്ലാത്ത ആഹാരം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിന്നു വെറുപ്പായിരിക്കുന്നു." സ്വർഗ്ഗീയ ആഹാരം പരിചയം കൊണ്ട് അവർക്ക് മടുത്തുപോയി. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളുടെയും ചെരിപ്പുകളുടെയും കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെ സംഭവിച്ചു. നാല്പതു വർഷക്കാലം ഒരിക്കലും പൊട്ടിപ്പോകാത്ത ചെരിപ്പുകളിട്ട് വളർന്ന ഒരു തലമുറയ്ക്ക്, ചെരിപ്പ് തേഞ്ഞുപോകുന്നതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് എന്താണെന്ന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ദൈവത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദവും ശാന്തവുമായ കൃപയുടെ മുകളിലാണ് അവർ രാപ്പകൽ നടന്നിരുന്നത്. ഇടിമുഴക്കമോ മിന്നലോ ഇല്ലാതെ നടന്നതുകൊണ്ട്, അത് ദൈവമാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് അവർ മറന്നുപോയി. ആ ആത്മീയ അന്ധതയാണ് പഴയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു വഞ്ചനയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കിയത്. ## ഗിബെയോന്യരുടെ തന്ത്രം: തേഞ്ഞുപോയ ചെരിപ്പുകൾ ഒരു ആയുധമായപ്പോൾ യോശുവ 9-ൽ ഇസ്രായേൽ കനാൻ ദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു കഴിഞ്ഞു. യെരീഹോ നിലംപരിശായി, ഹായി പിടിക്കപ്പെട്ടു. ദേശത്തെ നിവാസികൾ ഭയന്നുവിറച്ചു. ഗിൽഗാലിൽനിന്ന് ഏതാനും മൈലുകൾ മാത്രം അകലെയുള്ള ഗിബെയോൻ നിവാസികൾ, തങ്ങൾക്ക് ഇസ്രായേലിനെ നേരിട്ടു യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കൂടാതെ, ആവർത്തനപുസ്തകം 20-ലെ ന്യായപ്രമാണം അനുസരിച്ച് കനാൻ ദേശത്തെ നിവാസികളോട് സഖ്യം ചെയ്യരുതെന്നും, എന്നാൽ ദൂരദേശത്തുനിന്നു വരുന്നവരോട് സമാധാന ഉടമ്പടി ചെയ്യാമെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവർ വളരെ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു നാടകം ആസൂത്രണം ചെയ്തു. യോശുവ 9:4–5 അവരുടെ തന്ത്രം വിവരിക്കുന്നു: > "അവർ ഉപായം പ്രയോഗിച്ചു... കഴുതപ്പുറത്തു പഴയ ചാക്കുകളും പഴയതും കീറിത്തുന്നിയതുമായ തുരുത്തികളും കയറ്റി, കാലിൽ പഴയതും തുണ്ടുവെച്ചതുമായ ചെരിപ്പും മേൽ പഴയ വസ്ത്രവും ധരിച്ചു; അവരുടെ ആഹാരമായ അപ്പമൊക്കെയും ഉണങ്ങിപ്പൂപ്പൽ പിടിച്ചതായിരുന്നു." അവർ കൊണ്ടുവന്ന വസ്‌തുക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കുക. അവർ ആയുധങ്ങളോ സ്വർണ്ണമോ കൊണ്ടുവന്നില്ല. അവർ കൊണ്ടുവന്നത് ജീർണ്ണതയുടെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു. അവർ പഴയതും തുണ്ടുവെച്ചതുമായ ചെരിപ്പുകൾ കൊണ്ടുവന്നു. എബ്രായ തിരുവെഴുത്ത് *നെഅലോത്ത് ബാലോത്ത്* (nə‘ālôṯ bālôṯ) എന്ന വാക്കാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. തേഞ്ഞുതീർന്ന, തുണ്ടുവെച്ചു തുന്നിയ ചെരിപ്പുകൾ. ഗിബെയോന്യർ യോശുവയുടെയും പ്രമാണികളുടെയും മുമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ചെരിപ്പുകളിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി പറഞ്ഞു: > "ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വരുവാൻ പുറപ്പെട്ട നാളിൽ ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിൽനിന്നു എടുത്ത ഈ അപ്പം ചൂടുള്ളതായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഇതാ, ഉണങ്ങിപ്പൂപ്പൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു... ഞങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വസ്ത്രങ്ങളും ചെരിപ്പുകളും ദീർഘയാത്ര ഹേതുവായി പഴകിപ്പോയിരിക്കുന്നു." (യോശുവ 9:12–13) അവർ ഉപയോഗിച്ച വാക്ക് നോക്കുക: "ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ചെരിപ്പുകളും തേഞ്ഞുപോയി (*ബാലൂ*)." ആവർത്തനപുസ്തകം 29:5-ൽ ദൈവം പറഞ്ഞ അതേ എബ്രായ വാക്ക് തന്നെ: "നിന്റെ കാലിലെ ചെരിപ്പു തേഞ്ഞുപോയില്ല (*ലോ വാലെതാ*)." എത്ര വലിയൊരു വിരുദ്ധതയാണിത്! ദൈവം ഇസ്രായേലിനോട് പറഞ്ഞു: "മരുഭൂമിയിൽ നാല്പതു വർഷം നിന്റെ ചെരിപ്പ് തേഞ്ഞുപോയില്ല (*ബാലാഹ്*)." ഗിബെയോന്യർ വന്നു പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങളുടെ വഴി ദൂരമായതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ചെരിപ്പ് തേഞ്ഞുപോയി (*ബാലാഹ്*)." ## ഗിൽഗാലിൽ സംഭവിച്ച വലിയ വീഴ്ച യോശുവയും ഇസ്രായേലിന്റെ നേതാക്കളും എങ്ങനെയാണ് പ്രതികരിച്ചത്? യോശുവ 9:14 ആ ദുരന്തം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: > "അപ്പോൾ യിസ്രായേല്യർ അവരുടെ ആഹാരസാധനങ്ങളിൽ ചിലതു വാങ്ങി, യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു ചോദിച്ചതുമില്ല." ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രമാണികൾ പൂപ്പൽപിടിച്ച അപ്പം നോക്കി. ഉണങ്ങിയ തുരുത്തികൾ തൊട്ടുനോക്കി. ഗിബെയോന്യരുടെ കാലിലെ കീറിത്തുണ്ടുവെച്ച ചെരിപ്പുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഭൗതികമായ തെളിവുകൾ അവരുടെ കൺമുമ്പിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ദീർഘയാത്ര ചെയ്താൽ ചെരിപ്പുകൾ തേഞ്ഞുപോകുമെന്നത് ഏതൊരു മനുഷ്യനും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. അങ്ങനെ യഹോവയോട് ചോദിക്കാതെ, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കാഴ്ചയെ വിശ്വസിച്ച് അവർ ഗിബെയോന്യരുമായി സമാധാന ഉടമ്പടി ഉണ്ടാക്കി. മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സത്യം വെളിപ്പെട്ടു: ഗിബെയോൻ ദൂരദേശമല്ലായിരുന്നു, മലയ്ക്കപ്പുറമുള്ള തൊട്ടടുത്ത പട്ടണമായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇസ്രായേൽ ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടത്? കാരണം അവർ ദൈവത്തിന്റെ ആലോചന തേടുന്നതിനുപകരം, സ്വന്തം ഭൗതിക കണ്ണുകളെ ആശ്രയിച്ചു. ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരിഹാസം എന്തെന്നാൽ, അവരെ ചതിച്ച ആ തെളിവ് "തേഞ്ഞുപോയ ചെരിപ്പുകൾ" ആയിരുന്നു എന്നതാണ്. നാല്പതു വർഷക്കാലം തേഞ്ഞുപോകാത്ത ചെരിപ്പുകളിട്ട് നടന്ന ജനതയായിരുന്നു ഇസ്രായേൽ. അനുദിനം ദൈവീക സംരക്ഷണത്തിൽ ജീവിച്ചവർ. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ദൈവം തടഞ്ഞുനിർത്തിയിരുന്ന ആ ജീർണ്ണതയുടെ ഒരു ലളിതമായ തെളിവ് മറ്റൊരാളിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ അമ്പരന്നുപോയി. ചെരിപ്പ് തേഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ കഥ സത്യമായിരിക്കണം എന്ന് അവർ അനുമാനിച്ചു. മനുഷ്യൻ പുറമെ കാണുന്നതുമാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ എന്നും, ദൈവമാണ് ഹൃദയത്തെ കാണുന്നത് എന്നും അവർ മറന്നു. എല്ലാറ്റിലുമുപരി, ദൈവത്തോട് ചോദിക്കാൻ അവർ മറന്നുപോയി. ## നമ്മുടെ കാൽച്ചുവട്ടിലെ അത്ഭുതങ്ങൾ പുരാതനമായ ഈ ചരിത്രം ഇന്നും നമ്മുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തോട് സംസാരിക്കുന്നു. നാം പലപ്പോഴും തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്ന എത്രയോ ശാന്തമായ കൃപകളാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്നത്? ഒരു പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ നാം തീക്ഷ്ണമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അസുഖം വരുമ്പോഴോ, സാമ്പത്തിക തകർച്ച ഉണ്ടാകുമ്പോഴോ, ബന്ധങ്ങളിൽ വിള്ളൽ വീഴുമ്പോഴോ നാം ഉപവസിച്ചു നിലവിളിക്കുന്നു. ആ നിലവിളി കേൾക്കാൻ ദൈവം വിശ്വസ്തനാണ്. എന്നാൽ ഒരു ദുരന്തവും വരാതിരുന്ന എത്രയോ വർഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്? നമ്മുടെ ഒരു ശ്രമവുമില്ലാതെ ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും നമ്മുടെ ഹൃദയം തുടിപ്പിക്കുന്ന ദൈവത്തിന് നാം എപ്പോഴെങ്കിലും നന്ദി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? കണ്ണീരിന്റെ താഴ്‌വരകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സ് തകർന്നുപോകാതെ കാത്ത, ആരും അറിയാതെ നമുക്ക് ആഹാരം നൽകിയ, പ്രലോഭനങ്ങളിൽ നമ്മുടെ വിശ്വാസം തകരാതെ സൂക്ഷിച്ച ആ ശാന്തമായ കൃപയെ നാം ഓർക്കാറുണ്ടോ? ഇസ്രായേലിനെപ്പോലെ നാമും കാൽച്ചുവട്ടിലെ അത്ഭുതത്തോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോകുന്നു. ആരോഗ്യം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, കുടുംബം സമാധാനത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ, ദിവസേനയുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ നടന്നുപോകുമ്പോൾ, അതൊക്കെ സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം മാത്രമാണെന്ന് നാം കരുതുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ കൃപയെ നാം ഒരു സ്വാഭാവിക കാര്യമായി കാണാൻ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം, ലോകത്തിന്റെ വഞ്ചനകൾക്കു മുന്നിൽ നാം ദുർബലരായിത്തീരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ ബാഹ്യമായ പ്രയാസങ്ങളുമായി, പൂപ്പൽപിടിച്ച അപ്പവും കീറിയ ചെരിപ്പുകളുമായി ലോകം നമ്മുടെ അരികിൽ വരുമ്പോൾ, നാം സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളെയും യുക്തിയെയും വിശ്വസിക്കുന്നു. "കർത്താവേ, നീ ഇതിനെ എങ്ങനെ കാണുന്നു?" എന്ന് ചോദിക്കാൻ മുട്ടുമടക്കാതെ നാം സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നു. ## വഴിയറിയുന്ന ദൈവം ദൈവം ആകാശത്തിന്റെ മാത്രം ദൈവമല്ല; നമ്മുടെ ദൈനംദിന കാൽപ്പാടുകളുടെ കർത്താവുകൂടിയാണ് എന്ന് ആവർത്തനപുസ്തകവും യോശുവയും നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. നിന്റെ കുതികാലിലെ തുകൽ പൊട്ടിപ്പോകാതെ കാക്കുന്ന ദൈവം. ദീർഘയാത്രയിൽ നിന്റെ കാലുകൾ നീരുവന്നു വീർത്തുപോകാതെ കരുതുന്ന ദൈവം. പുതിയ നിയമത്തിൽ, ആ ദൈവീക കരുതൽ യേശുക്രിസ്തുവിൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നു. യോഹന്നാൻ 13-ൽ, പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ച മഹത്വത്തിന്റെ കർത്താവ് ഒരു തോർത്ത് അരയിൽ ചുറ്റി, തറയിൽ മുട്ടുകുത്തിനിന്ന് തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ പൊടിപുരണ്ട കാലുകളെ കഴുകുന്നു. അവൻ ആകാശത്തുനിന്ന് ദൂരത്തുനിന്നു നോക്കിനിന്ന ദൈവമല്ല; മനുഷ്യന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ മണ്ണിൽ തൊടുന്നിടത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞുവന്ന ദൈവമാണ്. പിന്നീട് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് വിശ്വാസികളോട് പറയുന്നു: "സമാധാന സുവിശേഷത്തിനായുള്ള ഒരുക്കം കാൽക്കു ചെരിപ്പാക്കുക" (എഫെസ്യർ 6:15). നാം നടക്കുന്ന വഴികളുടെ കഠിനത അവിടുത്തേക്ക് അറിയാം. തീക്കല്ലുകളും മുള്ളുകളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയാണ് നമ്മുടെ യാത്ര എന്ന് അവിടുന്ന് അറിയുന്നു. വഴികളിൽ താഴ്‌വരകൾ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് അവിടുന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല. എന്നാൽ ആ വഴികളിലൂടെ നമ്മെ ജീർണ്ണിച്ചുപോകാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവിടുത്തെ കൃപ മതിയെന്ന് അവിടുന്ന് ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അടുത്ത തവണ നിങ്ങളുടെ ചെരിപ്പുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ഇസ്രായേൽ മറന്നുപോയ ആ സത്യം നിങ്ങൾ ഓർക്കുക: വിശ്വാസത്തോടെ നിങ്ങൾ വെക്കുന്ന ഓരോ ചുവടും താങ്ങിനിർത്തുന്നത് അത്രയധികം ആഴമേറിയതും ശാന്തവുമായ ദൈവകൃപയാണ്. കർത്താവിനെ സ്തുതിക്കാൻ ചെങ്കടൽ പിളരുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല. ഇതുവരെ തേഞ്ഞുപോകാതെ നമ്മെ കാത്ത ആ കാൽച്ചുവട്ടിലെ അത്ഭുതത്തിനായി ഇന്നുതന്നെ അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറയുക. ആവർത്തനപുസ്തകം 29:5-ലെ "നിന്റെ ചെരിപ്പു തേഞ്ഞുപോയില്ല" (വനാഅൽഖാ ലോ വാലെതാ) എന്ന വാക്യത്തിലെ ബാലാഹ് (bālāh - ജീർണ്ണിക്കുക, തേഞ്ഞുപോകുക) എന്ന എബ്രായ ക്രിയ തന്നെയാണ് യോശുവ 9:5, 13-ൽ ഗിബെയോന്യരുടെ "പഴകിയ ചെരിപ്പുകൾ" (നെഅലോത്ത് ബാലോത്ത്), "ഞങ്ങളുടെ ചെരിപ്പുകൾ പഴകിപ്പോയി" (ഉനെഅലേനു ബാലൂ) എന്നിവയിലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആവർത്തനപുസ്തകം 8:4-ലും നെഹെമ്യാവു 9:21-ലും കാണുന്ന ബാസേക്ക് (bāṣēq) എന്ന പദം മാവു പുളിച്ചു വീർക്കുന്നതുപോലെ അല്ലെങ്കിൽ കഠിനയാത്രയാൽ കാലുകൾ നീരുവന്നു വീർക്കുന്നതിനെയാണ് കുറിക്കുന്നത്. മരുഭൂമിയിലെ പുരാവസ്തു ഗവേഷണങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തിയ പുരാതന ചെരിപ്പുകൾ പാറക്കെട്ടുകളിലെ ഘർഷണത്താൽ വേഗത്തിൽ ജീർണ്ണിക്കുന്നവയായിരുന്നു. യോശുവ 9-ലെ ചരിത്രം ഭൗതിക കാഴ്ചയെ വിശ്വസിച്ച് ദൈവത്തോട് ആലോചന ചോദിക്കാതിരുന്നതിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ് നൽകുന്നത്. വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം: ആവർത്തനപുസ്തകം 8; ആവർത്തനപുസ്തകം 29; യോശുവ 9; നെഹെമ്യാവു 9; യോഹന്നാൻ 13; എഫെസ്യർ 6. J. G. McConville, Deuteronomy, Apollos Old Testament Commentary (IVP Academic, 2002); Richard S. Hess, Joshua: An Introduction and Commentary, Tyndale Old Testament Commentaries (InterVarsity Press, 1996); H. G. M. Williamson, Ezra, Nehemiah, Word Biblical Commentary (Word Books, 1985); James K. Hoffmeier, Ancient Israel in Sinai (Oxford University Press, 2005).