നീന്തിവന്ന ഇരുമ്പ് | 2 രാജാക്കന്മാർ 6-ലെ ദൈവകൃപ

2 രാജാക്കന്മാർ 6:1-7-ൽ എലീശാ ചെയ്ത അദ്ഭുതം മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായതയെയും കടബാധ്യതയെയും ദൈവത്തിന്റെ സന്ദർഭോചിതമായ കൃപയെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട ഇരുമ്പ് പാപത്താലും ബാധ്യതയാലും മുങ്ങിപ്പോയ മനുഷ്യന്റെ ചിത്രവും, വെള്ളത്തിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ട മരക്കഷ്ണം കാൽവരിയിലെ ക്രൂശിനാൽ പാപക്കടം തീർത്ത് ജീവനിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന സുവിശേഷത്തിന്റെ പൂർണ്ണ നിഴലുമാണ്. # നീന്തിവന്ന ഇരുമ്പ് രാജാക്കന്മാരുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ പതനത്തെക്കുറിച്ചും വലിയ യുദ്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും പ്രതിപാദിക്കുന്നതിനിടയിൽ, തിരുവെഴുത്തുകൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമാകുന്നു. ശമര്യയും ദമസ്കൊസും തമ്മിലുള്ള വലിയ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളിൽനിന്ന് പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെ മാറ്റുന്നു. രാജകൊട്ടാരങ്ങളെയും കുതിരപ്പടകളെയും അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടികളെയും മാറ്റിവെക്കുന്നു. പകരം, പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മുടെ കണ്ണുകളെ യോർദ്ദാൻ നദിയുടെ ചെളിനിറഞ്ഞ തീരത്തേക്ക് തിരിക്കുന്നു. അവിടെ, ഈറ്റക്കാടുകൾക്കും അരുവികൾക്കും നടുവിൽ, പ്രവാചക ശിഷ്യന്മാരായ ഏതാനും ദരിദ്ര യുവാക്കൾ ഒരു ചെറിയ താമസസ്ഥലം പണിയാൻ മരങ്ങൾ വെട്ടുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് വെള്ളത്തിൽ എന്തോ വീഴുന്ന ഒച്ച കേൾക്കുന്നു. ഒരു യുവാവ് സ്തംഭിച്ചുനിൽക്കുന്നു. കലങ്ങിമറിഞ്ഞ ആഴത്തിലേക്ക് നോക്കി അവൻ നിലവിളിക്കുന്നു: > "അയ്യോ, യജമാനനേ, അത് വായ്പ വാങ്ങിയതായിരുന്നു!" (2 രാജാക്കന്മാർ 6:5) ആധുനിക മനുഷ്യന് ഈ സംഭവം വളരെ നിസ്സാരമായി തോന്നാം. കൈയിൽനിന്ന് ഒരു പണിയായുധം തെറിച്ചുപോയതിന് ദൈവാത്മാവ് എന്തിനാണ് വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകത്തിൽ ഏഴ് വാക്യങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചത്? രാജാക്കന്മാർക്ക് ഉപദേശം നൽകുകയും മരിച്ചവരെ ജീവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത എലീശാ പ്രവാചകൻ ഒരു മരപ്പണിയിലെ അബദ്ധത്തിൽ എന്തിനാണ് ഇടപെട്ടത്? എന്നാൽ ആ യോർദ്ദാൻ തീരത്തെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് നാം സൂക്ഷ്മമായി നോക്കുമ്പോൾ, ഇത് കുട്ടികൾക്കുള്ള ഒരു കഥയല്ലെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയും. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ ആർദ്രമായ സ്വഭാവത്തിന്റെ വലിയ വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. നമ്മുടെ ദൈനംദിന അധ്വാനത്തിലെ അപ്രതീക്ഷിത നഷ്ടങ്ങളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞുവരുന്ന, നമ്മുടെ വീഴ്ചയുടെ കൃത്യമായ സ്ഥാനത്ത് നമ്മെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന, കാൽവരിയിലെ യാഗത്തിലൂടെ മുങ്ങിപ്പോയ ജീവിതങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കുന്ന കർത്താവിനെ ഇവിടെ നാം കാണുന്നു. ## വായ്പ വാങ്ങിയ കോടാലിയുടെ സാമ്പത്തിക ഭാരം ആ യുവാവിന്റെ ഭയം മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ, ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇസ്രായേലിൽ ഇരുമ്പ് എത്രമാത്രം വിലപിടിപ്പുള്ളതായിരുന്നു എന്ന് നാം അറിയണം. വ്യാവസായികമായി സാധനങ്ങൾ ധാരാളമായി ലഭിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ഇന്ന് ഒരു കോടാലിയുടെ പിടി ഒടിഞ്ഞുപോയാൽ കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ പുതിയതൊന്ന് വാങ്ങാൻ നമുക്ക് കഴിയും. എന്നാൽ പുരാതന ലോകത്ത് സ്ഥിതി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഇസ്രായേൽ ജനത ഇരുമ്പ് യുഗത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തലമുറകളോളം ഫെലിസ്ത്യർ ലോഹപ്പണിയുടെമേൽ പൂർണ്ണ ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്നു; ഇസ്രായേലിൽ ഒരു കൊല്ലനും ആയുധങ്ങളോ വലിയ പണിയായുധങ്ങളോ ഉണ്ടാക്കാൻ അവർ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല (1 ശമുവേൽ 13:19–21). പിന്നീട് ഇരുമ്പ് പണി സാധാരണമായപ്പോഴും, അത് തീർത്തും ചിലവേറിയതും അപൂർവ്വവുമായ ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യയായിരുന്നു. ഒരു ഇരുമ്പ് കോടാലിത്തലപ്പ് എന്നത് ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളിയുടെ മാസങ്ങളിലെ അധ്വാനത്തിന്റെ മൂല്യമുള്ളതായിരുന്നു. ആ യുവാവിന്റെ കൈയിൽ സ്വന്തമായി അങ്ങനെയൊന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ദരിദ്രനായിരുന്നു. ഏലീയാവിന്റെയും എലീശായുടെയും ആത്മീയ ശിക്ഷണത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന "പ്രവാചക ശിഷ്യന്മാരുടെ" കൂട്ടായ്മയിലെ അംഗമായിരുന്നു അവൻ. ആത്മീയ ജീർണ്ണത നിറഞ്ഞ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചു. അവർ ധനികരായിരുന്നില്ല. കാട്ടുചീര പറിച്ചു കൂട്ടി കഞ്ഞി വെച്ച് കുടിക്കുകയും, ഇടുങ്ങിയ മുറികളിൽ തിങ്ങിപ്പാർക്കുകയും ചെയ്ത സാധുക്കളായിരുന്നു അവർ. താമസസ്ഥലം തികയാതെ വന്നപ്പോൾ അവർ പുറത്തുനിന്നുള്ള ജോലിക്കാരെയോ ധനികരുടെ സഹായത്തെയോ തേടിയില്ല. അവർ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് പണിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഓരോരുത്തരും അയൽക്കാരിൽനിന്നോ സ്നേഹിതരിൽനിന്നോ പണിയായുധങ്ങൾ വായ്പ വാങ്ങി. അവിടെയാണ് അപകടം സംഭവിച്ചത്. മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ, വായ്പ വാങ്ങുന്നതിന് വളരെ വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം ഉണ്ടായിരുന്നു. പുറപ്പാട് 22:14 ഇപ്രകാരം വ്യക്തമാക്കുന്നു: > "ഒരുത്തൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരനോട് വല്ലതും വായ്പ വാങ്ങി, ഉടമസ്ഥൻ കൂടെയിരിക്കാതെ അതിന് എന്തെങ്കിലും കേടുവരികയോ അത് ചത്തുപോകയോ ചെയ്താൽ അവൻ പൂർണ്ണമായി പകരം കൊടുക്കണം." വായ്പ വാങ്ങിയ കാള ചത്തുപോയാൽ അതിന്റെ വില കൊടുക്കണം. വായ്പ വാങ്ങിയ ഇരുമ്പായുധം നദിയിൽ വീണുപോയാൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണ മൂല്യം മടക്കിക്കൊടുക്കണം. ഒരു സാധു പ്രവാചക ശിഷ്യന് അത് തിരിച്ചുകൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? പുരാതന ലോകത്ത് കടം വീട്ടാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ എന്നാൽ കോടതിയിലെ പാപ്പർ ഹർജിയല്ല. മറിച്ച്, കടത്തിന് പകരമായി അടിമയായി മാറലായിരുന്നു. കടം കൊടുത്തയാൾക്ക് ആ യുവാവിനെയോ അവന്റെ മക്കളെയോ അടിമകളായി പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ നിയമപരമായ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു (2 രാജാക്കന്മാർ 4:1-ൽ കടക്കാരൻ മക്കളെ അടിമകളാക്കാൻ വന്ന വിധവയുടെ ചരിത്രം നാം കാണുന്നുണ്ടല്ലോ). ആ ഇരുമ്പ് വെള്ളത്തിൽ വീണപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് ഒരു ആയുധത്തിന്റെ നഷ്ടം മാത്രമല്ല. സ്വന്തം സ്വാതന്ത്ര്യം ആ ചെളിയിലേക്ക് മുങ്ങിത്താഴുന്നതാണ് അവൻ കണ്ടത്. ദാരിദ്ര്യവും അപമാനവും അടിമത്തവും അവന്റെ ഭാവിയെ മൂടുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ വായ്‌ക്കകത്തുനിന്ന് ഭയാനകമായ ആ നിലവിളി ഉയർന്നത്. എബ്രായ ഭാഷയിലെ *അഹാഹ്* എന്ന വാക്ക് കഠിനമായ വേദനയുടെയും നിസ്സഹായതയുടെയും നിലവിളിയാണ്: > *"അയ്യോ, യജമാനനേ, അത് വായ്പ വാങ്ങിയതായിരുന്നു!"* ## യോർദ്ദാന്റെ അഗാധമായ ചെളിയും സ്വാഭാവിക നിയമങ്ങളും ആ പ്രദേശത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രം ആ പ്രതിസന്ധിയെ കൂടുതൽ അസാധ്യമാക്കി. യോർദ്ദാൻ നദി തെളിഞ്ഞ ഒരു അരുവിയല്ല. ഗലീലക്കടലിനും ഉപ്പുകടലിനും ഇടയിലുള്ള താഴ്‌വരയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന യോർദ്ദാൻ ചെളിയും മണ്ണും കലങ്ങിമറിഞ്ഞ ഒന്നാണ്. അതിന്റെ അടിത്തട്ട് കാണാൻ കഴിയില്ല. മാത്രമല്ല, ആ തീരങ്ങളിൽ കാട്ടുപൊന്തകളും വന്യമൃഗങ്ങൾ പാർക്കുന്ന മുൾച്ചെടികളും തിങ്ങിനിറഞ്ഞിരുന്നു. അടിയൊഴുക്ക് അതിശക്തവുമായിരുന്നു. ഇരുമ്പിന്റെ സാന്ദ്രത വെള്ളത്തേക്കാൾ എട്ടുമടങ്ങ് കൂടുതലാണ്. മരപ്പിടിയിൽനിന്ന് വേർപെട്ട നിമിഷം പ്രകൃതിയുടെ നിയമം അതിന്മേൽ പ്രവർത്തിച്ചു. അത് ഒഴുകിനടന്നില്ല. അത് കലങ്ങിയ വെള്ളത്തെ തുളച്ച് ആഴത്തിലെ ചെളിയിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. മനുഷ്യന്റെ കഴിവിൽ അത് എന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു. മുങ്ങിത്തപ്പിയാലും ആ അടിയൊഴുക്കിൽ അത് കണ്ടെത്താൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. ഇത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വലിയ ചിത്രമാണ്. നല്ല ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ നാം അധ്വാനിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. കുടുംബത്തിനുവേണ്ടിയോ, സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയോ, സമൂഹത്തിനുവേണ്ടിയോ എന്തെങ്കിലും നന്മ ചെയ്യാൻ നാം ശ്രമിക്കുകയായിരിക്കാം. എന്നാൽ പെട്ടെന്നൊരു നിമിഷത്തിൽ, അപ്രതീക്ഷിതമായൊരു തെറ്റുകൊണ്ടോ, സ്വന്തം ബലഹീനതകൊണ്ടോ, നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത സാഹചര്യങ്ങൾകൊണ്ടോ നമ്മുടെ കൈയിലെ ആയുധം തെറിച്ചുപോയേക്കാം. ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു കാര്യം കറുത്ത വെള്ളത്തിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോയേക്കാം. അത് തൊഴിലായിരിക്കാം, സമ്പത്തായിരിക്കാം, ഒരു നല്ല ബന്ധമായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം വിശുദ്ധിയായിരിക്കാം. ഈ വീണുപോയ ലോകത്തിന്റെ നിയമം അതികഠിനമാണ്. കുറ്റബോധവും കടങ്ങളും ഭാരങ്ങളും സ്വന്തം ഭാരംകൊണ്ട് താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീരുകൊണ്ടോ സ്വയം പഴിചാരൽകൊണ്ടോ ആ വീഴ്ചയെ തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇരുമ്പ് താഴേക്ക് മുങ്ങുന്നു. അതാണ് ഇരുമ്പിന്റെ പ്രകൃതം. സ്വന്തം ശക്തിയിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനും അധർമ്മത്തിന്റെ ഭാരത്താൽ താഴേക്ക് മുങ്ങിപ്പോകുന്നു. ## കുനിഞ്ഞുവരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം ഇവിടെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി വെളിപ്പെടുന്നത്. ആ യുവാവ് ഓടിയൊളിച്ചില്ല. പണിയായുധം നൽകിയ ആളോട് കള്ളം പറയാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല. തന്റെ പരിഭ്രാന്തിയിൽ അവൻ എലീശായുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. എലീശായുടെ പ്രതികരണം നോക്കുക. അശ്രദ്ധമായി മരം വെട്ടിയതിന് അവൻ ആ ശിഷ്യനെ ശാസിച്ചില്ല. "കോടാലി വീശുന്നതിന് മുമ്പ് പിടി ഉറപ്പുള്ളതാണോ എന്ന് നീ നോക്കിയില്ലേ?" എന്ന് ചോദിച്ച് അവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. പകരം എലീശാ ചോദിച്ചത് ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യമാണ്: > "അത് എവിടെയാണ് വീണത്?" (2 രാജാക്കന്മാർ 6:6) ദൂരത്തിരിക്കുന്ന ശത്രുരാജാവിന്റെ അന്തപ്പുര രഹസ്യങ്ങൾ പോലും ആത്മാവിൽ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞ എലീശാ പ്രവാചകന് അത് എവിടെയാണ് വീണത് എന്ന് അറിയാൻ കഴിയാഞ്ഞിട്ടാണോ? തീർച്ചയായും അല്ല. ഏദെൻ തോട്ടത്തിൽ "നീ എവിടെയാകുന്നു?" എന്ന് ദൈവം ചോദിച്ചതുപോലെ, ലാസറിന്റെ കല്ലറയ്ക്കൽ "നിങ്ങൾ അവനെ എവിടെ വെച്ചു?" എന്ന് യേശു ചോദിച്ചതുപോലെ, ആ ചോദ്യം മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ വീണ്ടെടുപ്പിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു. നഷ്ടം സംഭവിച്ച കൃത്യമായ സ്ഥലത്തേക്ക് നമ്മെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നാം ഒഴികഴിവുകൾ പറയുന്നിടത്തോളം കാലം ദൈവകൃപയ്ക്ക് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ല. മറ്റുള്ളവരെ പഴിചാരാതെ, തെറ്റിനെ മറച്ചുവെക്കാതെ, കലങ്ങിമറിഞ്ഞ ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി "ഇവിടെയാണ് അത് വീണത്" എന്ന് തുറന്നുപറയാൻ ദൈവം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. നമ്മുടെ വീഴ്ചയെ ദൈവമുമ്പാകെ സത്യസന്ധമായി സമ്മതിക്കുന്നിടത്താണ് മാനസാന്തരവും കൃപയും ആരംഭിക്കുന്നത്. ## ആഴത്തിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ട മരക്കഷ്ണം തുടർന്ന് സംഭവിക്കുന്നത് പഴയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു അദ്ഭുതമാണ്: > "അവൻ സ്ഥലം കാണിച്ചുകൊടുത്തു; അവൻ ഒരു മരക്കഷ്ണം വെട്ടി അവിടെ എറിഞ്ഞു, ഇരുമ്പ് പൊന്തിവരുമാറാക്കി. അവൻ: അത് എടുത്തുകൊൾക എന്ന് പറഞ്ഞു; അവൻ കൈ നീട്ടി അത് എടുത്തു." (2 രാജാക്കന്മാർ 6:6–7) മനുഷ്യന്റെ യുക്തിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമാണിത്. വെള്ളത്തിലേക്ക് ഒരു മരക്കഷ്ണം എറിഞ്ഞാൽ മരം പൊന്തിക്കിടക്കും. എന്നാൽ വെള്ളത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ ചെളിയിൽ പൂണ്ടുപോയ ഇരുമ്പിനെ പൊന്തിക്കാൻ ഒരു മരക്കഷണത്തിന് എങ്ങനെ കഴിയും? എന്നാൽ തിരുവെഴുത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്ന എബ്രായ പദം അതിശയകരമാണ്. ഇരുമ്പ് വെറുതെ ഒരു കുമിളപോലെ പൊങ്ങിവന്നതല്ല; അത് വെള്ളത്തിലൂടെ നീന്തിവന്നു എന്നാണ് ആ വാക്കിന്റെ ആഴമേറിയ അർത്ഥം. ഭൂഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെയും സാന്ദ്രതയുടെയും സകല പ്രകൃതിനിയമങ്ങളെയും മറികടന്നുകൊണ്ട്, ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വചനത്താൽ ആ ഇരുമ്പ് മുകളിലേക്ക് പൊന്തിവന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് മാറായിൽ വെച്ച് വെള്ളം കയ്പായപ്പോൾ, മോശെയോട് ദൈവം ഒരു വൃക്ഷം കാണിച്ചുകൊടുത്തു. മോശെ ആ മരം വെള്ളത്തിൽ ഇട്ടപ്പോൾ കയ്പുള്ള വെള്ളം മധുരമായി മാറി (പുറപ്പാട് 15:25). ഇവിടെ യോർദ്ദാൻ തീരത്ത് മറ്റൊരു പ്രവാചകൻ ഒരു മരക്കഷ്ണം വെട്ടി കടബാധ്യതയുടെ ആഴത്തിലേക്ക് എറിയുന്നു; മുങ്ങിപ്പോയ ഇരുമ്പ് പൊന്തിവരുന്നു. പഴയനിയമത്തിന്റെ ഈ നിഴലിൽ നാം സുവിശേഷത്തിന്റെ വലിയ വെളിച്ചം കാണുന്നു. തീർക്കാൻ കഴിയാത്ത പാപക്കടത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്നവരായിരുന്നു നാമും. കൊലോസ്യർ 2:14 പറയുന്നു: "നമുക്ക് പ്രതികൂലമായിരുന്ന ചട്ടങ്ങളാലുള്ള കടപ്പത്രം അവൻ ക്രൂശിൽ തറച്ച് നടുവിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളഞ്ഞു." ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നാം ആഴത്തിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ഒരു കല്ലിന് സ്വന്തമായി പൊന്തിവരാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, നമ്മുടെ ഒരു സൽപ്രവൃത്തിക്കും ആ പാപക്കടത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ ഉയർത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ കാൽവരിയുടെ മലയിൽ ദൈവം മറ്റൊരു മരം നാട്ടി. നമ്മുടെ ശാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും അഗാധത്തിലേക്ക് അവിടുന്ന് കാൽവരിയിലെ ക്രൂശിനെ ഇറക്കിവെച്ചു (1 പത്രൊസ് 2:24). ആ ക്രൂശ് തൊട്ടിടത്ത് പാപത്തിന്റെ ഭാരവും മരണത്തിന്റെ ആഴവും തകർന്നുപോയി. മുങ്ങിപ്പോയ മനുഷ്യജീവിതങ്ങളെ ഉയർത്തുവാൻ, നമ്മുടെ കടപ്പത്രങ്ങളെ കീറിക്കളയുവാൻ കാൽവരിയിലെ യാഗത്തിന് കഴിഞ്ഞു. ## കൈനീട്ടി അത് എടുക്കുക എന്നാൽ ഇരുമ്പ് പൊന്തിവന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം കാര്യം അവസാനിച്ചില്ല. എലീശാ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു: > "അത് എടുത്തുകൊൾക." (2 രാജാക്കന്മാർ 6:7) ആ യുവാവ് സ്വന്തം കൈ നീട്ടി ആ ആയുധം തിരിച്ചെടുക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ദൈവം ഇരുമ്പിനെ പൊന്തിച്ചു, എന്നാൽ വിശ്വാസത്തോടെ കൈനീട്ടി അതിനെ സ്വന്തമാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം മനുഷ്യനായിരുന്നു. കൃപ മുങ്ങിപ്പോയതിനെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു; എന്നാൽ വിശ്വാസം അതിനെ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. തന്റെ വിരലുകൾ ആ തണുത്ത ഇരുമ്പിൽ തൊട്ടപ്പോൾ ആ യുവാവിന് ഉണ്ടായ സമാധാനം എത്ര വലുതായിരുന്നിരിക്കും! കടം തീർന്നു. അടിമത്തത്തിന്റെ ഭീഷണി ഒഴിഞ്ഞുപോയി. സമൂഹത്തിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞു. അതിനുശേഷം അവൻ എന്തുചെയ്തു? ആ കോടാലിത്തലപ്പ് ഒരു പട്ടുതുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് പൂജിച്ചുവെച്ചില്ല. അവൻ അതിനെ വീണ്ടും മരപ്പിടിയിൽ ഉറപ്പിച്ചു, ദൈവാലയത്തിന്റെ താമസസ്ഥലം പണിയാൻ വീണ്ടും മരം വെട്ടിത്തുടങ്ങി. സ്വയം പഴിചാരി ഭയന്നുനിൽക്കാനല്ല ദൈവം നമ്മെ വീണ്ടെടുക്കുന്നത്. അവന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ വേലയിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ തുടരുവാനാണ് അവിടുന്ന് നമ്മുടെ വീണുപോയ പണിയായുധങ്ങളെ തിരിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത്. ## നിങ്ങളുടെ നഷ്ടങ്ങളെ അറിയുന്ന ദൈവം ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് നിങ്ങളും ജീവിതത്തിലെ കറുത്ത വെള്ളത്തിന് അരികിൽ നിൽക്കുകയായിരിക്കാം. നന്മ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോയി. വായ്പ വാങ്ങിയ ജീവിതം തകർന്നുപോയതുപോലെ, പരിഹരിക്കാനാവാത്ത നഷ്ടങ്ങളെ ഓർത്ത് നിങ്ങൾ ഭാരപ്പെടുന്നുണ്ടാകാം. ഇന്ന് ഈ വചനം നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നു: നക്ഷത്രങ്ങളെ പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്ന ദൈവം, കൈയിൽനിന്ന് തെറിച്ചുപോയ ഒരു പണിയായുധത്തെ ഓർത്ത് കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന സാധുവിന്റെ ഭാരവും കാണുന്നവനാണ്. അവിടുന്ന് നിങ്ങളുടെ കടങ്ങളെ അറിയുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ പേടിയെ അറിയുന്നു. ഓടിയൊളിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ പരാജയത്തിന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് കർത്താവിനെ വിളിക്കുക. "അത് എവിടെയാണ് വീണത്?" എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുമ്പിൽ സത്യസന്ധമായി നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ തുറന്നുകാട്ടുക. കാൽവരിയിലെ ക്രൂശിന്റെ കൃപയെ നിങ്ങളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവിടുന്ന് അയയ്ക്കും. മുങ്ങിപ്പോയ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ അവൻ പൊന്തിക്കും. വിശ്വാസത്തോടെ കൈനീട്ടി ആ കൃപയെ ഏറ്റെടുക്കുക, ധൈര്യത്തോടെ അവന്റെ വേലയിൽ മുന്നോട്ടുപോകുക. 2 രാജാക്കന്മാർ 6:5-ലെ "അയ്യോ" (അഹാഹ്) എന്ന പദം അതികഠിനമായ നിലവിളിയാണ്. വാക്യം 6-ൽ ഇരുമ്പ് പൊന്തിവന്നു എന്നതിന് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വയ്യാപെസ് ഹബ്ബർസൽ എന്ന എബ്രായ ക്രിയ ഇരുമ്പ് നീന്തിവന്നു എന്ന ദൃശ്യത്തെയാണ് നൽകുന്നത്. പുറപ്പാട് 22:14 അനുസരിച്ച് വായ്പ വാങ്ങിയ വസ്തുവിന്റെ നഷ്ടം പൂർണ്ണമായി കൊടുത്തുതീർക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥനായിരുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേലിൽ ഇരുമ്പ് ആയുധങ്ങൾ വളരെ വിലപിടിപ്പുള്ളതായിരുന്നു. കടം വീട്ടാൻ കഴിയാത്തവർ അടിമകളായി മാറേണ്ടിവന്നിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ അദ്ഭുതം ഒരു കുടുംബത്തെ അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് രക്ഷിച്ച വീണ്ടെടുപ്പുകൂടിയാണ്. വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം: 2 രാജാക്കന്മാർ 6; പുറപ്പാട് 15; പുറപ്പാട് 22; കൊലോസ്യർ 2; 1 പത്രൊസ് 2. T. R. Hobbs, 2 Kings, Word Biblical Commentary (Word Books, 1985); Dale Ralph Davis, 2 Kings: The Power and the Fury (Christian Focus, 2005); Iain W. Provan, 1 and 2 Kings (Baker Books, 2012); Roland de Vaux, Ancient Israel: Its Life and Institutions (Eerdmans, 1997).