നിർമ്മിത ബുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനമായല്ല, അതിനു പിന്നിലെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയായാണ് ഈ ലേഖനം ബാബേലിനെ സമീപിക്കുന്നത്. വളരുന്ന മനുഷ്യശേഷി എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരപ്പെടും എന്നതാണ് മുഖ്യചോദ്യം. ശിനാർ സമഭൂമിയിൽവെച്ച് മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ എന്തു നേടാനാകുമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കളിമണ്ണ് ഒരേ അളവിലുള്ള ഇഷ്ടികകളാക്കി മാറ്റി ചൂളയിൽ ചുട്ടെടുക്കാനും, ഒരു മതിൽക്കെട്ടുള്ള പട്ടണം പണിയാനും, ആകാശത്തോളം എത്തുന്ന ഒരു ഗോപുരം ഉയർത്താനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഭൂമിയിൽ ഒരിക്കലും ചിതറിപ്പോകാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു കോട്ടയും കാലങ്ങളെ അതിജീവിക്കുന്ന ഒരു പേരുമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഇന്ന് നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെ (Artificial Intelligence) അതിവേഗത്തിലുള്ള വളർച്ച [ഉല്പത്തി 11:1-9](/ml/bible/mal1910/genesis/11/1-9) വാക്യങ്ങളിലെ ആ പുരാതന ചരിത്രത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഭാഷയെ ആധാരമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന വമ്പിച്ച സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങൾ നാം ഇന്ന് നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയെപ്പോലും മറികടക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ഭാവിയിലേക്കാണ് ലോകം ഉറ്റുനോക്കുന്നത്. ഈ സാമ്യം ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തെ ആധുനിക കമ്പ്യൂട്ടറുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സാങ്കേതിക പ്രവചനമാക്കി മാറ്റുന്നില്ല. മറിച്ച്, നാം എന്ത് പണിയണം എന്നും എന്തിനുവേണ്ടി പണിയണം എന്നും തീരുമാനിക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം ഹൃദയങ്ങളെ പരിശോധിക്കാൻ ബാബേൽ നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. [1](#note-1) നമ്മുടെ യന്ത്രങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ബുദ്ധിശക്തി കൈവരിക്കാനാകുമോ എന്നതിലുപരിയാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം. നമ്മുടെ കഴിവുകൾ വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ അവയെ നയിക്കുന്ന ഉദ്ദേശ്യം എന്തായിരിക്കും? ബാബേലിലെ പണിക്കാർ തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം മറച്ചുവെക്കാതെ തുറന്നുപറഞ്ഞു: *"നമുക്കു ഒരു പേരുമുണ്ടാക്കുക"* ([ഉല്പത്തി 11:4](/ml/bible/mal1910/genesis/11/4)). നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ പരിശ്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് അത്രതന്നെ സത്യസന്ധമായ ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ നടത്തിയാൽ അതെങ്ങനെയായിരിക്കും? --- ## നിർമ്മാണത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയ ഭാഷയും സാങ്കേതികവിദ്യയും തുടർന്നുവരുന്ന എല്ലാ സംഭവങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന വിവരത്തോടെയാണ് ഉല്പത്തി പുസ്തകം ബാബേലിന്റെ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്: > **“ഭൂമിയിൽ ഒക്കെയും ഒരേ ഭാഷയും ഒരേ വാക്കും ആയിരുന്നു.”** ([ഉല്പത്തി 11:1](/ml/bible/mal1910/genesis/11/1)) ഗോപുരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമിടുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അവിടെ പരസ്പര ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പദ്ധതി മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാനും, അധ്വാനം ഏകോപിപ്പിക്കാനും, തങ്ങളുടെ കഴിവുകളെ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് തിരിക്കാനും അവർക്ക് സാധിച്ചു. എന്നാൽ തൊട്ടുമുമ്പുള്ള പത്താം അദ്ധ്യായത്തോടു ചേർത്തുവെച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ ഈ വാക്യം കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു. [ഉല്പത്തി 10](/ml/bible/mal1910/genesis/10/1-32)-ൽ നോഹയുടെ പുത്രന്മാരുടെ വംശങ്ങൾ *"അതതു ദേശത്തിൽ ഭാഷഭാഷയായും ജാതിജാതിയായും കുലംകുലമായും പിരിഞ്ഞു"* ([ഉല്പത്തി 10:5](/ml/bible/mal1910/genesis/10/5); [10:20](/ml/bible/mal1910/genesis/10/20), [10:31](/ml/bible/mal1910/genesis/10/31) കാണുക) എന്ന് തിരുവെഴുത്ത് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അതേ അദ്ധ്യായത്തിൽത്തന്നെ ശിനാർ ദേശത്തെ നിമ്രോദിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തുടക്കമായും പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു: *"അവൻ ഭൂമിയിൽ ആദ്യവീരനായിരുന്നു... അവന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ ആരംഭം ശിനാർദേശത്തു ബാബേൽ, ഏരെക്ക്, അക്കാദ്, കൽനേ എന്നിവ ആയിരുന്നു"* ([ഉല്പത്തി 10:8-10](/ml/bible/mal1910/genesis/10/8-10)). ജാതികൾ ഭൂമിയിൽ ചിതറിപ്പോയത് എങ്ങനെയെന്ന് വിശദീകരിക്കാനായി [ഉല്പത്തി 11](/ml/bible/mal1910/genesis/11/1-9) ചരിത്രത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഭാഷയുടെ ഐക്യത്തോടൊപ്പം പുതിയൊരു നിർമ്മാണരീതിയും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നതായി നാം കാണുന്നു: > **“അവർ തമ്മിൽ: വരുവിൻ, നാം ഇഷ്ടക അറുത്തു ചുടുക എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവർ ഇഷ്ടക കല്ലായും പശമണ്ണു കുമ്മായമായും ഉപയോഗിച്ചു.”** ([ഉല്പത്തി 11:3](/ml/bible/mal1910/genesis/11/3)) എബ്രായ മൂലപാഠത്തിൽ മനോഹരമായ ഒരു പദപ്രയോഗം ഇവിടെ കാണാം: അവർ കല്ലിനു (*എബെൻ*) പകരം ഇഷ്ടികയും (*ലെബേനാ*), ചാന്തിനു (*ഹോമെർ*) പകരം പശമണ്ണും (*ഹേമാർ*) ഉപയോഗിച്ചു. കനാൻ ദേശത്തെ കുന്നുകളിൽ പണിക്കാർ പ്രകൃതിദത്തമായ കല്ലുകളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഓരോ കല്ലിനും വ്യത്യസ്തമായ ആകൃതിയും ഭാരവുമാണ് ഉള്ളത്; കൽപ്പണിക്കാരൻ ഓരോ കല്ലും സൂക്ഷ്മതയോടെ ചെത്തി ഭിത്തിയിൽ ഉറപ്പിക്കണം. എന്നാൽ ശിനാർ സമഭൂമിയിൽ പാറക്കല്ലുകൾ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ അവർ കൃത്രിമമായ ഇഷ്ടികകൾ ചുട്ടെടുത്തു. ചൂളയിൽ ചുട്ടെടുത്ത ഇഷ്ടികകൾ ഒരേ അളവിലും ആകൃതിയിലുമുള്ളവയാണ്. പ്രകൃതിയിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന കല്ലുകൾക്ക് പകരം ഒരേ അച്ചിൽ വാർത്ത ഇഷ്ടികകൾ വന്നപ്പോൾ നിർമ്മാണത്തിന്റെ വേഗതയും ഉയരവും അത്യന്തം വർദ്ധിച്ചു. [2](#note-2) യഹോവ ആ പട്ടണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഐക്യത്തിലേക്കും ഭാഷയിലേക്കും പ്രത്യേകം വിരൽചൂണ്ടുന്നു: > **“അപ്പോൾ യഹോവ: ഇതാ, ജനം ഒന്നു, അവൎക്കെല്ലാവൎക്കും ഭാഷയും ഒന്നു; ഇതും അവർ ചെയ്തു തുടങ്ങുന്നു...”** ([ഉല്പത്തി 11:6](/ml/bible/mal1910/genesis/11/6)) ആധുനിക ഭാഷാ മാതൃകകളെ (Large Language Models) കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ഈ വാക്യങ്ങൾ നമുക്ക് വലിയ വെളിച്ചം നൽകുന്നു. ഈ സംവിധാനങ്ങളിൽ മനുഷ്യന്റെ ഭാഷയാണ് വിവരങ്ങൾ തേടാനും ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ അറിയിക്കാനും കമ്പ്യൂട്ടറുകളെക്കൊണ്ട് വലിയ ജോലികൾ ചെയ്യിക്കാനുമുള്ള പ്രധാന മാധ്യമം. അതിലുപരി, മനുഷ്യഭാഷയുടെ ജീവനുള്ളതും വൈവിധ്യമാർന്നതുമായ വാക്കുകളെ ഒരേ അളവിലുള്ള ഗണിത ടോക്കണുകളാക്കി (Tokens), അതായത് കല്ലിനു പകരം ഒരേ അച്ചിലുള്ള ഇഷ്ടികകളാക്കി മാറ്റിയാണ് ഈ യന്ത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. തീർച്ചയായും ബാബേലിനും ഇന്നത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കും ഇടയിൽ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. ബാബേലിൽ ഒരേയൊരു ഭാഷ സംസാരിച്ച ജനതയെയാണ് നാം കാണുന്നത്; എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ഭാഷാ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് അനേകം ഭാഷകൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും. എങ്കിലും, മനുഷ്യന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിനും ആശയവിനിമയത്തിനും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിനും ഇടയിലുള്ള തടസ്സങ്ങൾ നീങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്നതിലേക്ക് ബാബേൽ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നു. --- ## “നമുക്കു ഒരു പേരുമുണ്ടാക്കുക”: അഭിലാഷവും ഭയവും ദൈവകല്പനയുടെ ലംഘനവും ഇഷ്ടികകൾ ചുട്ടെടുത്ത ശേഷം തങ്ങൾ എന്തിനാണ് പട്ടണവും ഗോപുരവും പണിയുന്നത് എന്ന് അവർ വ്യക്തമാക്കുന്നു: > **“വരുവിൻ; നാം ഭൂതലത്തിൽ ഒക്കെയും ചിതറിപ്പോകാതിരിപ്പാൻ ഒരു പട്ടണവും ആകാശത്തോളം എത്തുന്ന ഒരു ഗോപുരവും പണിക; നമുക്കു ഒരു പേരുമുണ്ടാക്കുക എന്നു അവർ പറഞ്ഞു.”** ([ഉല്പത്തി 11:4](/ml/bible/mal1910/genesis/11/4)) അവരുടെ വാക്കുകളിൽ വലിയ അഭിലാഷവും അതോടൊപ്പം ആഴമേറിയ ഭയവും കലർന്നിരിക്കുന്നു. തങ്ങൾക്ക് പ്രശസ്തി വേണം (*“നമുക്കു ഒരു പേരുമുണ്ടാക്കുക”*), അതേസമയം ചിതറിപ്പോകുന്നതിനെ അവർ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (*“ഭൂതലത്തിൽ ഒക്കെയും ചിതറിപ്പോകാതിരിപ്പാൻ”*). ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ചിതറിപ്പോകാതിരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം കൂട്ടായ്മയ്ക്കും സുരക്ഷിതത്വത്തിനുമുള്ള സ്വാഭാവികമായ ആഗ്രഹമായി തോന്നാം. നമ്മുടെ അധ്വാനത്തിന് വിലയുണ്ടാകണമെന്നും ഭാവിയിൽ നമുക്കൊരു സ്ഥാനമുണ്ടാകണമെന്നും നാമെല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് തിരുവെഴുത്ത് അവരുടെ ഈ പദ്ധതിയെ ദൈവഹിതത്തിന് വിരുദ്ധമായി കാണുന്നത്? കാരണം, ഭൂമിയിൽ വ്യാപിക്കാതിരിക്കാനുള്ള അവരുടെ തീരുമാനം ദൈവം നൽകിയ നേരിട്ടുള്ള കല്പനയുടെ ലംഘനമായിരുന്നു. ജലപ്രളയത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ ദൈവം നോഹയെയും പുത്രന്മാരെയും അനുഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് നൽകിയ കല്പന ഇതായിരുന്നു: [3](#note-3) > **“ദൈവം നോഹയെയും അവന്റെ പുത്രന്മാരെയും അനുഗ്രഹിച്ചു അവരോടു അരുളിച്ചെയ്തതെന്തന്നാൽ: നിങ്ങൾ സന്താനപുഷ്ടിയുള്ളവരായി പെരുകി ഭൂമിയിൽ നിറവിൻ.”** ([ഉല്പത്തി 9:1](/ml/bible/mal1910/genesis/9/1)) മനുഷ്യവർഗ്ഗം ഭൂമിയിലെങ്ങും വ്യാപിച്ച് ഭൂമിയെ പരിപാലിക്കണമെന്നതായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി. എന്നാൽ ശിനാർ സമഭൂമി കണ്ടപ്പോൾ അവർ യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ച് *"അവിടെ കുടിയിരുന്നു"* ([ഉല്പത്തി 11:2](/ml/bible/mal1910/genesis/11/2)). ഭൂമിയിൽ നിറയുന്നതിന് പകരം സകല അധികാരവും അറിവും ശക്തിയും ഒരൊറ്റ മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെ ഇന്നത്തെ മത്സരയോട്ടത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഉല്പത്തി 9-ഉം 11-ഉം നമ്മുടെ ഗവേഷണശാലകളോടും ഭരണകൂടങ്ങളോടും സഭകളോടും വ്യക്തികളോടും രണ്ട് പ്രധാന ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു: 1. **അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം:** നാം വികസിപ്പിക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുമോ, അതോ സമ്പത്തും അറിവും തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അധികാരവും ചുരുക്കം ചില കേന്ദ്രങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുക്കിനിർത്തുമോ? 2. **മത്സരഭയത്താലുള്ള ന്യായീകരണം:** *"നാം ചിതറിപ്പോകാതിരിപ്പാൻ"* എന്ന ഭയമാണ് ബാബേലിലെ പണിക്കാരെ നയിച്ചത്. ഇന്നും സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങളും ധാർമ്മിക അതിരുകളും മറികടക്കാൻ പലരും പറയുന്ന പ്രധാന ന്യായം ഇതുതന്നെയാണ്: *"നാം ഇത് ആദ്യം നിർമ്മിച്ചില്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ എതിരാളികൾ നിർമ്മിക്കും, നാം പിന്നിലായിപ്പോകും."* നിർമ്മിത ബുദ്ധി നിർമ്മിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും ഒരേ ഉദ്ദേശ്യമാണെന്ന് നാം കരുതേണ്ടതില്ല. രോഗശാന്തിക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും മനുഷ്യന്റെ ഭാരം കുറയ്ക്കുന്നതിനുമായി ആത്മാർത്ഥമായി അധ്വാനിക്കുന്ന അനേകരുണ്ട്. എങ്കിലും നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം പരിശോധിക്കാൻ ബാബേൽ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു സംരംഭം സാങ്കേതികമായി എത്ര വിസ്മയകരമായിരുന്നാലും അതിന്റെ ലക്ഷ്യം ധാർമ്മികമായി കലങ്ങിപ്പോയതാകാൻ ഇടയുണ്ട്. --- ## സാധ്യതയെ അനുവാദമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ കൂട്ടായ കഴിവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ അടുത്ത വാക്കുകൾ അതീവ ഗൗരവമുള്ളതാണ്: > **“അവർ ചെയ്‌വാൻ നിരൂപിക്കുന്നതൊന്നും അവൎക്കു അസാദ്ധ്യമാകയില്ല.”** ([ഉല്പത്തി 11:6](/ml/bible/mal1910/genesis/11/6)) മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ഭാവനയിൽ നിരൂപിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും, വളർന്നുവരുന്ന സാങ്കേതിക കഴിവുകൾ വഴി അവർക്ക് നടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞുവരുന്നതിനെയാണ് ഈ വാക്യം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. അവിടെയാണ് അതിശക്തമായ നിർമ്മിത ബുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾക്ക് പ്രസക്തിയേറുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയെ വെല്ലുന്ന സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം വിഭാവനം ചെയ്യുമ്പോൾ, പുരാതനമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര ചോദ്യം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ ഉയർന്നുവരുന്നു: **കഴിവുകളുടെ വർദ്ധനവ് അതോടൊപ്പം ജ്ഞാനത്തിന്റെയും വർദ്ധനവ് കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടോ?** ഒരു കാര്യം ചെയ്തുതീർക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ കാര്യം നല്ലതാകണമെന്നില്ല. വേഗത വർദ്ധിക്കുന്നത് നാം എങ്ങോട്ടു പോകണം എന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നില്ല. മനോഹരമായ വാചകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കാൻ ഒരു യന്ത്രത്തിന് കഴിയുമെന്നതുകൊണ്ട് അതിന് ധാർമ്മിക വിവേചനമുണ്ടെന്ന് അർത്ഥമില്ല. ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പ്രയോജനം അത് ആര് നിയന്ത്രിക്കണം എന്നോ ആരുടെ താല്പര്യങ്ങളെ സേവിക്കണം എന്നോ ഉള്ള ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമാകുന്നുമില്ല. സാധ്യതകളെ അനുവാദമായി (Possibility as Permission) തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ശീലത്തെയാണ് ബാബേൽ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. നമ്മുടെ ശക്തി എത്രത്തോളം വർദ്ധിപ്പിക്കാം എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ആ ശക്തിയെ നാം ഏത് ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ് തിരിക്കുന്നത് എന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. --- ## യഹോവ ഇറങ്ങിവന്നു പണിക്കാരുടെ ആത്മവിശ്വാസം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ തിരുവെഴുത്ത് കാഴ്ചപ്പാട് മാറ്റുന്നു: > **“മനുഷ്യർ പണിത പട്ടണവും ഗോപുരവും കാണേണ്ടതിന്നു യഹോവ ഇറങ്ങിവന്നു.”** ([ഉല്പത്തി 11:5](/ml/bible/mal1910/genesis/11/5)) ശാന്തമായ ഒരു വിരോധാഭാസം ഈ വാചകത്തിലുണ്ട്. ആകാശത്തോളം എത്തുന്ന ഒരു ഗോപുരമാണ് മനുഷ്യർ സ്വപ്നം കണ്ടത്. എന്നാൽ ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിച്ച ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ അവരുടെ ഗോപുരം അത്ര ചെറുതായിരുന്നതിനാൽ, അത് കാണാൻ യഹോവയ്ക്ക് **ഇറങ്ങിവരേണ്ടിവന്നു**. അവരുടെ നേട്ടങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിക്ക് കീഴിലാണ്. നിർമ്മിതിയുടെ വലിപ്പം അതിനെ പരമോന്നതമാക്കുന്നില്ല; തങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക വൈദഗ്ധ്യം തങ്ങളെ ദൈവത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കുന്നുമില്ല. നിർമ്മിത ബുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തീയ ചിന്തയിൽ [ഉല്പത്തി 11:5](/ml/bible/mal1910/genesis/11/5) വലിയൊരു തിരുത്തലാണ്. എത്ര വലിയ ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള യന്ത്രം മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ചാലും അതിന് ദൈവിക അധികാരം ലഭിക്കുകയില്ല. കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെ വേഗത ധാർമ്മിക പൂർണ്ണതയോ മനുഷ്യന്റെ വിധേയത്വം അർഹിക്കാനുള്ള അവകാശമോ നൽകുന്നില്ല. ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ സഹായം നമുക്ക് വിലമതിക്കാം; എന്നാൽ അതിന്റെ ഉത്തരങ്ങളെയും ലക്ഷ്യങ്ങളെയും അതിലൂടെ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളെയും പരിശോധിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം നമ്മിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നില്ല. ഉത്തരം വളരെ ആധികാരികമായ ശബ്ദത്തിൽ കേൾക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം വിവേചിച്ചറിയാനുള്ള നമ്മുടെ കടമ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. നാം പണിയുന്നവയെക്കുറിച്ചും പണിക്കാരായ നമ്മെക്കുറിച്ചും താഴ്മയുള്ളവരായിരിക്കാൻ ബാബേൽ നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. --- ## ബാബേൽ നമ്മോട് പറയുന്നതും പറയാത്തതും തുടർന്ന് യഹോവ അവരുടെ ഭാഷ കലക്കിക്കളയുകയും, അവർ പട്ടണം പണിയുന്നത് വിട്ടുകളഞ്ഞ് ഭൂതലത്തിലെങ്ങും ചിതറിപ്പോകുകയും ചെയ്യുന്നു ([ഉല്പത്തി 11:7-9](/ml/bible/mal1910/genesis/11/7-9)): > **“വരുവിൻ; നാം ഇറങ്ങിച്ചെന്നു, അവർ തമ്മിൽ ഭാഷ തിരിച്ചറിയാതിരിപ്പാൻ അവരുടെ ഭാഷ കലക്കിക്കളക എന്നു അരുളിച്ചെയ്തു. അങ്ങനെ യഹോവ അവരെ അവിടെനിന്നു ഭൂതലത്തിലെങ്ങും ചിന്നിച്ചു; അവർ പട്ടണം പണിയുന്നതു വിട്ടുകളഞ്ഞു.”** ([ഉല്പത്തി 11:7-8](/ml/bible/mal1910/genesis/11/7-8)) ഈ ന്യായവിധിക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കരുണ ശ്രദ്ധിക്കുക. ദൈവം ആകാശത്തുനിന്ന് തീയിറക്കി ഗോപുരം തകർത്തുകളഞ്ഞു എന്ന് തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നില്ല. സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പടിയെ ദൈവം വിലക്കിയതായും ഇവിടെ പറയുന്നില്ല. മറിച്ച്, അവരുടെ അഹങ്കാരത്തെ താങ്ങിനിർത്തിയ ഏകഭാഷാ കേന്ദ്രീകരണത്തെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട്, [ഉല്പത്തി 9:1](/ml/bible/mal1910/genesis/9/1) വാക്യത്തിൽ അവർ നിരസിച്ച ഭൂമിയിൽ നിറയുക എന്ന അതേ ദൈവകല്പന ദൈവം നിറവേറ്റുകയായിരുന്നു. ഏതൊരു കാര്യം സംഭവിക്കാതിരിക്കാനാണോ അവർ മതിൽ പണിതത്, അതുതന്നെ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചു. അനിശ്ചിതമായ ഭാവിയിൽ തങ്ങളുടെ കൈപ്പണി തങ്ങൾക്ക് ശാശ്വത സുരക്ഷ നൽകുമെന്ന് അവർ കരുതി. ഇന്നും നമ്മുടെ കൈപ്പണിയായ ഏതെങ്കിലും സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ നമ്മുടെ പരമമായ പ്രത്യാശയും സുരക്ഷിതത്വവും അർപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നാം ജാഗ്രതയുള്ളവരായിരിക്കണം. --- ## സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയ പേരിൽനിന്ന് അനുഗ്രഹമായി മാറുന്ന പേരിലേക്ക്: ശേം, അബ്രാം, പെന്തെക്കൊസ്ത് [ഉല്പത്തി 11:9](/ml/bible/mal1910/genesis/11/9)-ൽ വായന നിർത്തിയാൽ ബാബേൽ ഭിന്നതയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രമായി മാത്രം തോന്നാം. എന്നാൽ തിരുവെഴുത്തിന്റെ പ്രവാഹം മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ അതിമനോഹരമായ ഒരു വീണ്ടെടുപ്പിലേക്ക് നമ്മെ നടത്തുന്നു. ### 1. ശേമിന്റെ വംശാവലി ([ഉല്പത്തി 11:10-27](/ml/bible/mal1910/genesis/11/10-27)) [ഉല്പത്തി 11:4](/ml/bible/mal1910/genesis/11/4)-ൽ പണിക്കാർ പറഞ്ഞു: *"നമുക്കു ഒരു പേരുമുണ്ടാക്കുക"* (എബ്രായയിൽ *ശേം* - šēm). ഒമ്പതാം വാക്യത്തിൽ അവർ ചിതറിപ്പോയതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ പത്താം വാക്യം ആരംഭിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക: > **“ശേമിന്റെ വംശപാരമ്പൎയ്യമാവിതു...”** ([ഉല്പത്തി 11:10](/ml/bible/mal1910/genesis/11/10)) ശിനാറിലെ സാമ്രാജ്യം ചുട്ടെടുത്ത ഇഷ്ടികകൊണ്ട് സ്വന്തമായി ഒരു *ശേം* (പേര്) ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം നിശ്ശബ്ദമായി **ശേം** എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കുടുംബപരമ്പരയെ വഴിനടത്തുകയായിരുന്നു; ആ പരമ്പര തേരഹിലേക്കും അബ്രാമിലേക്കും ചെന്നെത്തുന്നു ([ഉല്പത്തി 11:27](/ml/bible/mal1910/genesis/11/27)). ### 2. ഭൂമിയിലെ സകല വംശങ്ങൾക്കും അനുഗ്രഹമാകുന്ന പേര് ([ഉല്പത്തി 12:1-3](/ml/bible/mal1910/genesis/12/1-3)) [ഉല്പത്തി 12:1-3](/ml/bible/mal1910/genesis/12/1-3)-ൽ ദൈവം അബ്രാമിനെ വിളിക്കുമ്പോൾ ബാബേലിലെ ആകുലതകൾക്ക് തന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ വാഗ്ദത്തത്തിലൂടെ മറുപടി നൽകുന്നു: > **“ഞാൻ നിന്നെ വലിയോരു ജാതിയാക്കും; നിന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു നിന്റെ പേർ വലുതാക്കും; നീ ഒരു അനുഗ്രഹമായിരിക്കും. നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നവരെ ഞാൻ അനുഗ്രഹിക്കും; നിന്നെ ശപിക്കുന്നവരെ ഞാൻ ശപിക്കും; നിന്നിൽ ഭൂമിയിലെ സകലവംശങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും.”** ([ഉല്പത്തി 12:2-3](/ml/bible/mal1910/genesis/12/2-3)) ഇവിടെ ആവർത്തിച്ചുവരുന്ന വാക്കുകൾ താരതമ്യം ചെയ്യുക. ബാബേലിൽ മനുഷ്യർ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് സുരക്ഷിതരായിരിക്കാൻ സ്വന്തമായി ഒരു പേരുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അബ്രാമിന് ദൈവം സ്വയം പേർ വലുതാക്കിക്കൊടുക്കുന്നു; അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമാകട്ടെ *"ഭൂമിയിലെ സകലവംശങ്ങളും"* അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടുക എന്നതാണ്. ദൈവരാജ്യത്തിൽ മഹത്വം അളക്കുന്നത് അധികാരം കൂട്ടിവെക്കുന്നതിലല്ല, നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം മറ്റുള്ളവർക്ക് എങ്ങനെ അനുഗ്രഹമായി മാറുന്നു എന്നതിലാണ്. ### 3. നിർമ്മലമായ അധരങ്ങളും പെന്തെക്കൊസ്തിലെ ഭാഷകളുടെ അത്ഭുതവും ([സെഫന്യാവു 3:9](/ml/bible/mal1910/zephaniah/3/9); [അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 2:4-11](/ml/bible/mal1910/acts/2/4-11)) മനുഷ്യന്റെ ഭാഷയെ ദൈവം എന്നെന്നേക്കുമായി കലക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ വിട്ടുകളയുന്നില്ല. സെഫന്യാ പ്രവാചകനിലൂടെ യഹോവ വാഗ്ദത്തം ചെയ്യുന്നു: > **“അപ്പോൾ സകലജാതികളും യഹോവയുടെ നാമത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചു ഏകമനസ്സോടെ അവനെ സേവിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ അവൎക്കു നിൎമ്മലമായുള്ള അധരങ്ങളെ വരുത്തും.”** ([സെഫന്യാവു 3:9](/ml/bible/mal1910/zephaniah/3/9)) സ്വന്തം പേര് ഉയർത്താനുള്ള ഭാഷയ്ക്ക് പകരം, *യഹോവയുടെ നാമത്തെ* വിളിച്ചപേക്ഷിച്ച് ഏകമനസ്സോടെ അവനെ സേവിക്കാൻ ദൈവം നിർമ്മലമായ ഭാഷ (*ശാഫാ ബെറൂറാ*) നൽകുന്നു. തുടർന്ന് പുതിയനിയമത്തിൽ [അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 2:4-11](/ml/bible/mal1910/acts/2/4-11)-ൽ പെന്തെക്കൊസ്ത് നാളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ ദൈവം ബാബേലിന്റെ മുറിവുണക്കിയത് എങ്ങനെയെന്ന് നോക്കുക. സകല ജാതികളുടെയും ഭാഷകളെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ് ഒരൊറ്റ സാമ്രാജ്യത്വ ഭാഷയിലേക്ക് ദൈവം അവരെ ചുരുക്കിയില്ല. മറിച്ച് പർത്ഥ്യരും മേദ്യരും ഏലാമ്യരും മെസൊപ്പൊത്താമ്യരും ഈജിപ്തുകാരും ക്രേത്യരും അറബിക്കാരുമായ പുരുഷാരം വിസ്മയത്തോടെ പറഞ്ഞു: > **“ഈ നമ്മുടെ ഭാഷകളിൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ വൻകാൎയ്യങ്ങളെ പ്രസ്താവിക്കുന്നതു കേൾക്കുന്നുവല്ലോ എന്നു പറഞ്ഞു.”** ([അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 2:11](/ml/bible/mal1910/acts/2/11)) | സവിശേഷത | ബാബേലിന്റെ പദ്ധതി ([ഉല്പത്തി 11:1-9](/ml/bible/mal1910/genesis/11/1-9)) | അബ്രാമിനോടുള്ള വാഗ്ദത്തവും പെന്തെക്കൊസ്തും ([ഉല്പത്തി 12:1-3](/ml/bible/mal1910/genesis/12/1-3); [പ്രവൃത്തികൾ 2:4-11](/ml/bible/mal1910/acts/2/4-11)) | | :--- | :--- | :--- | | **ഭാഷയുടെ ഉപയോഗം** | വൈവിധ്യങ്ങളെ മായ്ക്കുന്ന ഏകീകരണം (*കല്ലിനു പകരം ഇഷ്ടിക*) | വിവിധ മാതൃഭാഷകളിലൂടെയുള്ള പരസ്പര ഗ്രാഹ്യവും വിവർത്തനവും | | **ദിശ** | അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണം (*ചിതറിപ്പോകാതിരിപ്പാൻ*) | ഭൂമിയിലെ സകല വംശങ്ങളെയും അനുഗ്രഹിക്കാനുള്ള പുറപ്പാട് | | **പ്രധാന ലക്ഷ്യം** | *“നമുക്കു ഒരു പേരുമുണ്ടാക്കുക”* ([ഉല്പത്തി 11:4](/ml/bible/mal1910/genesis/11/4)) | *“ദൈവത്തിന്റെ വൻകാൎയ്യങ്ങളെ പ്രസ്താവിക്കുന്നതു”* ([പ്രവൃത്തികൾ 2:11](/ml/bible/mal1910/acts/2/11)) | | **മറ്റുള്ളവരോടുള്ള മനോഭാവം** | സ്വയം സുരക്ഷിതത്വ